Het is nu Zondag 1 feb 2004 @ 20:20
Ik zit samen met me pa in de logeerkamer van de fam Turner.
Het is een buitenhuisje. 1 grote kamer. 2 bedden. Bankjes, fornuis (overigens geen pannen te vinden), koelkast, toilet, douche, en airco. Heerlijk dus. Dit is echt uitstekend.
Even terug naar gisteren. Ik stond op rond 4:15. Rond kwart voor 5 vertrokken mijn moeder en ik richting Schiphol. Ik ben daar uitgestapt en mijn moeder is gelijk teruggereden.
Inchecken verliep prima. Er stond helemaal geen rij bij Air France. Terwijl bij die Dutchbird balies het stikte van de mensen. Na het inchecken gelijk maar doorgelopen naar de gate waar ik heen moest. Daar was ook nog vrijwel niemand. Vroeg joh!!! Maar ik vond het niet heel erg om even rustig te wachten. Rond 7:20 konden we instappen. En rond 7:40 vertrokken we. Het begon net te regenen en het was dus nogal grauw. Maar eenmaal boven de wolken kon ik de mooie zon zien die net was opgekomen. Prachtig.
We waren nog maar net op volle hoogte toen de afdaling alweer begon. Landen in Parijs ging goed. Op Charles de Gaulles (vliegveld van Parijs) met de bussen vervoerd van de ene hal naar de andere. En weer wachten. Ik herkende aan hoe mensen eruit zagen dat ze congolees moesten zijn. Zaire kwam steeds dichterbij.
Duurde langer dan verwacht maar eindelijk konden we dan toch aan boord. Dan denk je, we gaan zo, maar niet dus. Er bleek e.e.a. aan de hand te zijn. Toen al omgeroepen werd dat we nog wel een uur moesten wachten kwam ik erachter dat een man met z’n dochter uit Frankrijk gestuurd zijn en terug moesten naar Congo. Maar die dochter begon ineens veel te janken en herrie te maken. En die man was ook niet zo happy. Kwam de politie erbij om te kalmeren. Waarom weet ik niet, maar 3 andere passagiers begonnen zich er ook mee te bemoeien. En dus nam de politie hun allemaal uit het vliegtuig. Maar wat nu? Niets anders doen dan wachten, meldt de piloot. Uiteindelijk na 2 uur in het vliegtuig gewacht te hebben vertrokken we dan toch.
De stoel naast mij was vrij, waardoor ik af en toe op m’n zij kon liggen om een beetje te slapen. Maarja dat gaat na een tijdje pijn doen, dus ideaal was het niet. Vliegtuig was verder wel goed te doen. Rond 21:45 landen we in Congo. Bij het landen voelde ik toch een soort kick. Back in Zaïre! Glimlach op m’n gezicht. Buiten 29graden!!!
Nog even langs een paspoort/visum check. Gekkenhuis daar, sommigen leken gewoon om de controle heen te kunnen lopen. Maar dan weer lette de politie er weer wel op.
In het vliegtuig werd gemeldt dat het verboden is op het vliegtuig te filmen of fotograferen. Ironisch genoeg staan er bij het aankomen wel wat mensen die gewoon aan het filmen zijn, geen militair of politieagent die er wat van zegt. Met dat ik door de douane heen ben zie ik iemand lopen met een blaadje waar mijn naam op staat. Gelukkig iemand die me opwacht :) maar hij zegt dat m’n vader ook wacht buiten. Eerst even de bagage. Er komen tig koffers langs voordat ik eindelijk die van mij zie. Kruiers proberen de koffer gelijk te pakken om voor mij te dragen. Maar nee dankje. Inmiddels zie ik mijn vader ook al buiten staan, ik zwaai en steek een duim omhoog. Ik kan nog niet naar hem toe omdat men nog mijn vaccinatieboekje wil zien. En die had ik dus in de koffer zitten. Dus dat duurde even. Maar uiteindelijk is dan toch alles in orde en gaan we naar buiten waar ik m’n pa zie.
We kunnen meerijden met iemand van de christelijke blinden organisatie. Hier aangekomen zijn we vrij snel gaan slapen. M’n vader heeft ook een lange dag gehad. 4uur sochtends was hij op het vliegveld in Libreville (Gabon), maar daar werd de vlucht constant uitgesteld, en ze vertrokken pas rond het middaguur richting kinshasa. Half 3 was hij in kinshasa alwaar het welkomstcomitee sinds 8uur sochtends op hem gewacht heeft.
Vanmorgen moest mijn vader in 2 diensten spreken. We zouden om half 8 opgehaald worden, maar om 8 uur was er nog niemand. Dus zijn we met een taxi naar de kerk gegaan, aangezien de dienst om 8uur zou beginnen. Daar aangekomen is de dienst al begonnen. Ze zijn met de lofprijzing bezig. En lofprijzing it is. Wat een feest. Iedereen is vol overgave aan het zingen. We worden naar voren geleidt alwaar stoelen voor ons klaar staan.
Na de dienst lopen we naar een achteraf plek op de bovenverdieping van de kerk. Daar zien we wat oudstudenten van mijn vader. Ik herken ze echt niet,. Maar zij mij wel!
Eentje heeft ook z’n dochter bij zich die vroeger met mij op de foto zou zijn geweest. De vader is dolblij en omhelst me meerdere keren. Zijn dochters zoenen we. Die lijken zo te kijken van “pa, doe effe rustig”. Maar leuk. Ze zijn duidelijk blij ons te zien. Er blijkt een broodmaaltijd klaar te staan. Dus nemen we plaats en eten dankbaar.
Maar we moeten weer verder, want de tweede dienst waar mijn vader zou spreken is al begonnen. Het is geen franstalige dienst maar eentje in het lingala. Een andere taal dus. Als we binnenkomen zijn de koren bezig. Om de beurt komt er een koor naar voren en zingt een paar liedjes. Ben je toch weer 30min verder aangezien er een aantal koren dit doen. Dan de mededelingen. En ja omdat er geen kerkkrantje is word alles maar dan ook alles opgenoemd. Helaas voor mij niets van te verstaan vanwege het lingala. Duur toch zeker ook wel 25min als het niet langer is. Even later worden we verzocht te staan en krijgen we een begroeting. Er wordt geklapt en gezongen voor ons. Ik dans (beetje heen en weren) gewoon met de rest mee. De voorganger zegt wie we zijn, en over mij zegt hij dat ik destijds een veel kleiner mannetje was. Erg komisch. Even later preekt mijn vader, en wordt hij direct vertaald in het lingala. Mijn vader kan die taal namelijk niet zo goed. Na de preek is ook de collecte. En omdat het de eerste zondag van de maand is, is die altijd iets uitgebreider dan normaal. Twee manden staan voorin op een tafel. De ene mand lopen/dansen de vrouwen langs om geld te geven en de andere de mannen. Het geld wordt gelijk geteld en de totalen worden op een bord geschreven. Het geven wordt een paar keer herhaald omdat het een soort wedstrijd is tussen de mannen en vrouwen. Uiteindelijk blijken de vrouwen fors meer te hebben gegeven en uiten die blijdschap ook uitbundig!
Als de dienst is afgelopen lopen we gelijk door naar het huis van de voorganger, alwaar een uitgebreide warme maaltijd staat. Na het eten zijn we even langs een zieke voorganger geweest.
Rond 2uur half 3 waren we weer terug hier, in de logeerkamer. Geslapen. En rond half 5 naar een huis gegaan waar we vroeger gewoond hebben.
Maandag 2 feb 2004
Gisteren te moe om verder te tikken. Dus nu even verder.
We zijn gisteren dus bij het huis langs geweest waar we gewoond hebben de eerste keer dat we in kinshasa woonden. Onder ons woonden toen fam. Ilunga, van wie het huis ook is. Nu woont alleen 1 van hun dochters er nog, Bibish. Ze is dolenthousiast om ons weer te zien. Compleet verrast. Haar man en 3jarig zoontje zien we ook. Erg leuk. We worden rondgeleid in het huis waar we woonden. De piano staat er nog. Er hangt nog een bordje aan de muur “Stefan 29-07-1981”. Ongelofelijk. Het huis is verder erg leeg. In de verschillende slaapkamers wonen nu verschillende mensen. Dat was gister dus nog.
Vandaag:
Het is kwart voor 5 smidddags en we hebben alweer een behoorlijke dag achter de rug. We zouden om 8uur opgehaald worden om te gaan kijken bij Kikimi. Daar is de bijbelschool waar mijn ouders ook les hebben gegeven. Rond 9uur was er nog niemand en kwamen we Wayne en Sylvia Turner tegen. Van hun is het huis waar we in zitten. Dus hebben we bij hun even gezeten. Rond 9:45 Kumbu (directeur van de bijbelschool die ons zou ophalen) gebeld. Gelukkig deed zijn mobiel het weer (zaterdag was die nog stuk). Hij meldt dat ze verschillende autos hebben geprobeerd, maar allen begaven het. We spraken af op een bepaald kruispunt, dus zijn we daar zelf met een taxi heen gegaan. Op dat kruispunt aangekomen, kwamen we ze eindelijk tegen. Ze hadden weer een auto aan de gang gekregen. Rond 12uur denk ik kwamen we dan eindelijk aan op Kikimi. De weg erheen was nogal slecht.
Het schijnt deze weken van het jaar eigenlijk niet te regenen. En dat is maar goed ook, want anders zouden we amper op kikimi kunnen komen. Maargoed we zijn er. We worden rondgeleid. Ik herken alles nog. We zien hoe studenten die op de school wonen leven. Een piepklein kamertje. Ongelofelijk. Daarna worden we in een zaaltje door alle studenten etc. opgewacht. Directeur Kumbu en mijn vader houden allebei een speech. Daarna krijgen we eten. Heerlijk. Net wat we nodig hadden. En drinken. Gelukkig. Na het eten (rond 3uur) vertrekken we weer terug naar huis. Maar eerst gaan we langs de garage waar de auto staat die we morgen hopen mee te krijgen om naar Bas-Congo te gaan (Boma dus). De auto zal zeker vandaag weer gerepareerd zijn zegt men. We hopen er maar op.
21:40
Toch weer e.e.a. meegemaakt de rest van de dag. Vanmiddag rond 17:30 hebben we een taxi gehuurd voor een uur. Dat kostte 2000fr (370fr is ongeveer 1 euro) (na afdingen. Hij zei 2500. Wij liepen toen maar weg, omdat hij niet naar 2000 wilde. Tuuterde hij, dus wij erheen en kon het voor 2000fr).
Eerst richting ASK gereden. ASK is een zwembad (+tennisbaan, restaurant etc.) waar we destijds wekelijks of vaker heen gingen. Ik heb daar ook een jaartje (of mayb korter) op tennis gezeten. Het zag er allemaal slechter uit dan toen, maar het verbaasde ons dat het wel weer open was. Daarna op weg naar het huis waar we het laatst hebben gewoond. We op weg daarheen langs het huis wat destijds een guesthouse was. Dus daar ook maar even gestopt. Blijkt Vedette daar te wonen. Vedette is degene die Sara heeft leren fietsen. Ik kan hem me niet herinneren, maar het was echt leuk om hem nu te ontmoeten. Hij spreekt ook goed engels waardoor ik iets makkelijker met hem kon praten. Hij is even meegereden naar het huis waar we als laatste hebben gewoond. Aanbellen en uitleggen dat we graag even willen kijken. We worden hartelijk ontvangen. We mogen rondkijken en doen herinneringen op. Daarna Vedette thuisgebracht. Hij hoopt ons voordat we terug naar Nederland gaan nog een keer te zien. Lijkt mij ook wel leuk, dus we’ll see. Daarna zijn we naar Bibish gegaan. We hadden beloofd nog langs te komen om een foto die we van Patrick (haar boertje) op de laptop hadden meegenomen, te laten zien. Alsook een foto van ons gezin (twee jaar terug, dus Sara nog met lang haar).
Bibish had ons eigenlijk niet meer verwacht, dus wederom is ze verrast :). Erg leuk dat we er nog even langs zijn gegaan. Email en huisadressen uitgewisseld. Ze willen zeker weten een keer langskomen in Nederland, aangezien ze in Juni voorgoed in België gaan wonen. Haar moeder (vader is overleden) alsook haar zus wonen al in België. Patrick woont in Lumbumbashi.
Daarna terug naar huis gegaan. Rond 19:30 was dat. We hadden ’s ochtends al afgesproken om savonds met de Turners uit eten te gaan. Dus dat zijn we daarnet gaan doen (vanaf 20:00). We hebben shoarma gegeten. Erg lekker. Volgens mij de eerste keer dat ik dat at. Gezellig gepraat. Erg interessant, mede omdat ik het met Wayne even kon hebben over 1991. Zij waren hier toen namelijk ook en moesten toen ook vluchten. We hadden toen in ieder geval geen contact met hun. Maar was dus interesting om even te babbelen. We hebben niet lang getafeld, waar ik wel blij mee was, aangezien ik nogal moe ben. Nu zijn we dus net thuis en bereiden ons zo even voor op de reis van morgen. Dan is het namelijk de bedoeling dat we doorreizen (per auto) naar Boma.
Dinsdag 3 feb 2004 @ 11:40
De dag begon gelukkig wat later dan de dagen hiervoor. Mijn vader werd al vroeg wakker, en ik rond 9uur. Maar om 9:10 klopte er iemand aan. Iemand die mijn vader wilde spreken over een project waar die persoon mee bezig is. Na een 25tal min gaat hij weer. Ik ontbijt etc. en we pakken onze koffers. Om 10uur worden we namelijk opgehaald. Maar zoals je inmiddels al begrijpt, we zijn nog niet opgehaald. We hebben even bij de Turners gezeten, alwaar we ook even konden emailen. Zojuist Kumbu gebeld (die de auto zou regelen) en die zegt “nous sommes en route”. Of te wel ze zijn nog niet onderweg. Ok, we gaan er van uit van wel. Hij is hier als het goed is over 20min. We zijn benieuwd. Ik vind het nu wel dringen, want we willen welk voor het donker in Boma zijn. We’ll see. Nothing else we can do.
Woensdag 4 feb 2004 @ 08:10
Goeiemorgen. Opgestaan rond 7uur, en zojuist ontbeten. We zitten in Matadi. Gisteren was de auto er rond half 1 a 1 uur. De chauffeur (Zimba) gaat mee op reis omdat hij rijdt (duh). Alsook Konbetassie (directeur van de zending in Congo), Niosi (vooranger en evangelist op de plateau de Bateke (bepaald gebied in Congo), en nog 2 mensen achter in de jeep. Een 39jarige evangelist (William) en een 16 jarig achterneefje van Konbetassie, Eros. Moesten we eerst nog een paar mensen afzetten bij Bongolo (een wijk in Kinshasa), en toen eindelijk opweg naar Boma. Maar nog voordat we Kinshasa uit zijn stoppen we een minuutje bij een oud student van mijn vader, Nzau. We worden naar binnen geleidt, hetgeen er op duidt dat het langer dan een minuutje zal duren. We krijgen een colaatje en praten bij. We horen dan ook dat het zoontje van Nzau’s tweede vrouw (zijn eerste vrouw is overleden in de tijd dat mijn ouders hier werkten) ziek is en een opgezette bult heeft bij het been. Rond 14:15 denk ik, vertrekken we weer. Na een tijdje komen we de eerste barrière tegen. Soldaten die je aanhouden en de chauffeur vragen om zijn rijbewijs, alsook de papieren van de auto. Niosi (de pasteur die mee reist) stapt uit en begint met de soldaat te praten. Ze lachen wat, hetgeen mij gerust stelt. Ze geven hem een boek, maar daar is de soldaat niet zo blij mee omdat het in het frans is. Dus krijgt hij nog 100fr en we mogen door. Nix geen papieren laten zien dus. “Kunnen we die niet gewoon laten zien?” Vragen we. “Nee absoluut niet”. “Maar als alles in orde is, is er toch nix aan de hand?” Wel dus. Ten eerste is het rijbewijs van de chauffeur al een tijdje verlopen (paar jaar maar) en heeft de auto geen verzekering. En al zouden de papieren goed zijn, zouden we ze nog niet moeten geven. “Waarom niet?” Ja dan krijg je alleen maar nog meer problemen, ze zullen je op alles pakken. Kortom, omkopen is het devies. Een barrière verder kunnen we gewoon doorrijden, ze houden ons niet eens aan. Wat we onderweg zien is net als toen. Gestrande vrachtauto’s. Kapotte busjes. Iedereen staat er naast en wacht tot het weer werkt. De weg is sommige stukken erg goed, maar andere stukken erg slecht. Ineens gigantische gaten. Wederom zijn we blij dat het niet veel geregend heeft. En weer gaan we bij een oud student langs. Die hebben ze onderweg gebeld dat we maar 2 min langskomen. Maar we worden binnen verwacht, en een kleine broodmaaltijd staat klaar. Ongelofelijk! Ze hebben vrijwel niets, en toch maken ze dan zoiets klaar voor ons. Na het eten gaan we wel gelijk weer op weg.
We rijden het donker in en komen rond 21:30 ofzo in Matadi (Havenstad van Congo, met zo’n 1miljoen inwoners). Een ander gebied dus we moeten langs een soort grenswachter. Ze noteren alles van ons paspoort en vragen ook wat we gaan doen etc. Niosi geeft ze nog wat geld zodat ze ons verder niet meer lastig vallen, en we rijden door. In Matadi gaan we ook bij een oud student langs. Ook hij is inmiddels voorganger van een grote kerk. We bellen naar Inga (een plaats waar we ook langs zouden) om te vragen of alles geregeld is om Inga binnen te komen. Er is daar namelijk ook een soort grenswachter, die je niet zomaar omkoopt. Ze blijken in Inga niets te weten. Dus worden we naar een guesthouse in Matadi gebracht waar we kunnen overnachten. Het inschrijven aldaar kost veel tijd, en het is na half 12 dat we onze kamer in kunnen. De bedden zijn doorgezakt, de rest ziet er ook amper uit. Wel een fan, maar deze nacht dus geen airco. Gelukkig is het niet ontzettend warm. En, er is tenminste een bed met matras! Daar ben ik al heel blij mee. De 2 medereizigers (Konbetassie en Niosi) slapen bij anderen in een kamer. Wij hebben gelukkig een eigen kamer. De 3 overige reizigers slapen in de auto cq buiten. Om 7:30 is er ontbijt en dat heb ik dus zojuist op. We vertrekken zo naar Inga, maar op dit moment worden er nog papieren geregeld zodat we Inga binnen kunnen. Ik ben benieuwd. Na inga willen we doorrijden naar Boma. En vrijdag ochtend willen we de boot naar Muanda nemen om maandag weer met het vliegtuig van Muanda naar Kinshasa te vliegen, dat wordt ook nog leuk dus! :) en dinsdag avond gaan we alweer terug naar Nederland.
Donderdag 5 feb 2004 @ 13:50
Zo, daar ben ik weer eens. Ik zit nu in het guesthouse in Boma. Vroeger hebben hier zendelingen gewoond. Ik kan me herinneren dat we toen ook hier gelogeerd hebben. Alsook heb ik hier gespeeld enzo. Het ziet er redelijk uit. De muren zijn niet bijgeverfd, er is geen heet water. Maar er zijn bedden! :)
We zijn gisteren uiteindelijk rond 9uur op weg gegaan naar Inga. Onderweg kwamen we nog een barrière tegen waar gelukkig iemand we kenden op ons wachtte zodat we er zonder problemen door konden. In Inga aangekomen moesten we ons eerst melden (bij het “gemeentehuis” ofzo) om ons in te schrijven dat we in Inga zijn. We lieten onze paspoorten achter en vertrokken naar de technische school van Inga. Daar zijn we ontvangen door de directeur die ons heeft rondgeleid. Ook zijn we langs geweest bij de vrouw van de pasteur (van de kerk aldaar). Daar kregen we oliebollen en drinken. Heerlijk, ik had namelijk erge honger. Overigens wordt er veel gebeden hier in dit land. Vrijwel overal waar we op bezoek gaan bij iemand van de kerk wordt er gelijk gebeden, en als we vertrekken meestal weer. Deze mensen leven echt met God. Erg bijzonder. Ze leven van zo weinig. Mijns inziens hebben ze alle reden om teleurgesteld te zijn. Verbitterd. Ongelukkig. Maar nee, dat zijn ze niet. Ze zijn gelukkig! Omdat ze met God leven, en God ze zegent. Een groot voorbeeld voor ons, voor mij.
Anyway, Konbetassie wilde erg graag naar de barrage (de grote dam van Inga). Maar omdat we niet verwacht werden in Inga is er niets geregeld zodat we er heen kunnen. (Je kan er niet zomaar heen). De directeur van de school gaat langs een paar hoge heren om het toch proberen te regelen. Maar het gaat allemaal zo langzaam, dat mijn vader het rond 13:45 een halt toeroept. We willen namelijk echt voor het donker in Boma aankomen. Dus brengen we de directeur thuis, alwaar we door zijn vrouw binnen verwacht worden om (waarschijnlijk) te eten. Maar we moeten echt verder, dus slaan het aanbod af. We nemen afscheid en vertrekken naar Boma.
Rond 17:30 komen we daar aan. De weg is op sommige stukken erg erg slecht. Boma binnenrijdend herken ik al veel plekken. Heel apart om dat weer te zien. We rijden gelijk door naar het guesthouse alwaar we opgewacht worden door een aantal kerkleiders. We rusten wat uit en even later is er warm eten voor ons. Daar was ik aan toe.
Een tijdje na het eten zijn mijn vader en ik even de stad ingelopen. Ook nog even naar een internetcafe gegaan. De verbinding viel vaak weg, maar ik kon toch even een mailtje schrijven. 20fr per minuut kost het trouwens. Uitgeput komen we rond 21u weer bij het guesthouse. De weg daarheen is erg stijl en ruw. Vandaar dat we wat uitgeput zijn.
Niet lang daarna gaan we maar slapen.
Mijn vader had om 9:30 vanmorgen een afspraak met de president van de kerk van Congo. Ik ben dus gewoon op bed blijven liggen. Was al wel vroeg wakker omdat in de muur tussen de kamer naast mij en mijn kamer er een groot gat zit met alleen maar gaas ertussen. Ik werd dus vanmorgen vaak wakker omdat ik mijn buurmannen veel en redelijk hard hoorde praten. Ben rond 12 uur er uit gegaan om te douchen. Helaas, de kraan werkt tijdelijk niet, dus maar met een emmer water doen. Er staat een bord klaar, met broodjes en koffie. Lekker!
Zojuist zag ik mijn vader weer die eindelijk klaar was met de vergadering. Hij is nu even aan het eten, en vanmiddag willen we langs de huizen waar we vroeger gewoond hebben.
Vrijdag 6 feb 2004 @ 19:05
Ik zit nog in Boma. We zijn net terug van een ritje naar de stad. We zijn even over een marktje gelopen. Of eigenlijk gewoon door een straat in de stad waar veel kraampjes zijn.
En zojuist hebben we even naar huis gebeld. Er stond een kraampje langs de kant van de weg, waar je kunt bellen. Een bewaakte telefooncel dus eigenlijk. En je betaald voor de minuten. Anyway vanmorgen waren we rond 10uur bij de FACTEB wat vroeger ISTEB heette. Een bijbelschool waar mijn ouders ook les hebben gegeven, alsook woonden we daar vlakbij. Dus wederom opdoen van herinneringen.
Mijn vader heeft gesproken voor de studenten, alsook Konbetassie en Niosi. We zouden gelijk daarna op reis terug naar Kinshasa. Alweer naar Kinshasa? Ja, het oorspronkelijke plan was om met de boot naar Muanda te gaan, en dan met het vliegtuig naar kinshasa. Maar de boot heeft panne (heeft pech) en met de auto is geen doen. De weg is namelijk veel te slecht. Normaal doe je er zo’n 3 uur over, maar men vermoed nu dat het wel 8 uur kan duren. En we hoorden zelfs verhalen van mensen die er 2 dagen over deden. Met het vliegtuig van boma naar muanda is een mogelijkheid, maar kost 80dollar per persoon. Dan nog het vliegtuig vanuit muanda naar kin hetgeen zo’n 150dollar pp is. Omdat dat allemaal een beetje te duur zou worden gaan we gewoon met de auto weer terug. Dus dat zouden we vandaag doen, maar na het rondkijken bij het ISTEB en nog even met fam Songo gesproken te hebben zijn we benzine gaan halen in de stad. Omdat dat gekocht werd van iemand die tonnen vol benzine heeft (het is dus geen echt benzine station) ging het overhevelen van de benzine in de auto erg langzaam (0,0 druk op het tanken dus). Omdat het ook nog eens goedkoper is dan bij de pomp wilde Kombetassie gelijk wat bidons extra vullen en meenemen, dat nam dus ook weer tijd. We zijn daar toch zeker 1,5uur mee bezig geweest. Midden in de stad en dus omgeven van nogal opdringerige mensen. Mensen die geen werk hebben en dus een beetje rondhangen de hele dag. Ze praten allemaal tegen je en proberen zo je vriendje te worden, want ze willen geld.
Rond half 3 waren we weer in het guesthouse, en omdat we aardig moe zijn hebben we besloten niet meer op reis te gaan vandaag. Dus vandaar dat we even de stad in zijn gegaan. Morgen ochtend hopen we wel te vertrekken. Ik heb ook het tel nr van Britta (dochter van Songo en een oud buurmeisje van ons) gehad omdat zij in Kinshasa is, dus mayb kunnen we haar daar ontmoeten. Zou ik wel erg leuk vinden. Ook om even wat foto’s die we op de computer hebben te laten zien.
Ohja, op het ISTEB heb ik ook nog even de kamers van wat studenten gezien. Daar wordt je echt niet vrolijk van. Ze hebben last van lekkende daken als het regent. Gaten in het muskietengaas. Hoewel ze zo wonen zijn ze dus student en proberen zo iets van hun leven te maken. Dat is best wel mooi om te zien. Ze leggen zich niet neer bij de trieste situatie hier.
De armoede, de ziektes, de dood. God geeft hun hoop. God geeft ze kracht. Ongelovigen zullen mayb zeggen dat ze die kracht uit zichzelf halen, maar geloof me, dat kan echt niet. De leegte die iedereen in zijn leven wil vullen. Het zich afvragen waarom de mens bestaat. Waarom het leven doorgaat. Dat vind je alleen in Jezus Christus. We leven alleen omdat God dat gewild heeft. Hij is onze schepper. Hij is ook degene bij wie we ons compleet kunnen voelen. Hij vult de leegte. Diegene die niet weet over welke leegte ik het heb....
Iedereen zoekt naar iets. Je zoekt voldoening. Een reden waarom je bestaat. Velen zoeken het in geld. Als je maar genoeg geld hebt, dan ben je wel gelukkig. Of andere uitdagingen. Het beklimmen van de hoogste berg. Het bereiken van een glansrijke carrière. Het hebben van veel vrienden. Het zeker stellen van je toekomst door middel van aandelen.
Dat alles zijn prima dingen om je leven te vullen. Maar...het zal je nooit volledige voldoening kunnen geven. Je zult nooit echte rust ervaren. Zeker niet als je je gaat afvragen waarom je leeft. Of er niet meer is tussen hemel en aarde. En daar komt God kijken.
Als je basis is, het leren kennen van je schepper (God). Het in de Bijbel achterhalen wat de reden is dat je leeft. Dan zul je de reden vinden waarom je leeft. God zal je die reden geven. Hij zal jou voor eeuwig zegenen. Je zult in de Bijbel lezen dat Hij zijn Zoon naar de aarde heeft gestuurd. Jezus Christus. Jezus is hier gekomen voor ons. Namelijk de enige manier om direct met God een relatie te hebben, en dus met je schepper je leven te doorlopen, is doordat Jezus hier op aarde was en voor onze zonden is gestorven.
Wat is zonde? Wat is dat hele Jezus verhaal over gestorven voor onze zonden? Ik daag je uit om daar verder over te lezen. Er is genoeg informatie over. Een nieuwe wereld zal zich voor je openen. Als je God gaat zoeken.
En ik zie het dus hier veel meer dan in Europa. Omdat in Europa er veel meer mogelijkheden zijn om te doen waar je zelf zin in hebt. Wil je studeren? Werken? Naar de film? Op vakantie? Juist omdat er zoveel mogelijkheden zijn tot afleiding. Daarom zoekt men daar niet actief naar God (en de reden voor het leven).
Hier heeft men minder afleiding, men is armer. Er staat niet voor niets in de Bijbel: Het is gemakkelijker voor een arme om het koninkrijk van God binnen te gaan, dan voor een rijke.
Maar betekend dat dat iedereen hier gelooft? Dat iedereen hier God zoekt? Neen, velen zoeken ook naar andere dingen, aardse dingen. Zoals voodoo, of slangenaanbidden. Of veel geld. Of veel vrienden. Of verslavingen. Maar toch vinden er dus velen rust bij God.
Je leven is meer waard als je met God leeft. Je komt erachter waarom je leeft. En dat het leven kort is vergeleken met de eeuwigheid. De eeuwigheid die God ons belooft dat we bij Hem kunnen zijn. De eeuwigheid in zijn volmaakte Koninkrijk. Zonder zorgen, zonder zonde, zonder verdriet. Zonder de armoede die ik hier zie. Zonder de oorlogen. Zonder de achteruitgang van de wereld. En zonder de duivel, de satan.
Nogmaals, ik daag je uit om God te zoeken. Er is genoeg te vinden. En je mag mij uiteraard ook contacteren.
Zondag 8 feb 2004 @ 13:50
We zijn net terug van een kerkdienst. De kerk heet Mama Mobutu. Erg bijzonder om te zien dat de kerk gigantisch gegroeit is. Waren er 13 jaar geleden toen wij de kerk bezochten nog zo’n 50a100 leden, het zijn er nu zo’n 1300. Daarom zijn er ook elke zondag 2 diensten, omdat het niet allemaal in één keer in het gebouw past. De voorganger van de gemeente is Nzau, die we eerder deze week (op reis naar Boma) ook al hebben ontmoet. Helaas kwamen we aan de late kant in de dienst, omdat de taxi’s niet echt meezaten. We hebben er 3 gehad, waarvan er ééntje zelfs even moest tanken. Ze tanken vrijwel nooit helemaal vol. De reden zal zijn dat het zonde van de benzine is mocht de auto er tijdens het rijden helemaal mee ophouden. Of dat men gewoonweg niet in één keer zo’n groot bedrag kan betalen om de tank vol te doen. Eén taxi zag er ruim uit, dus dachten we wat ruimer te zitten, maar nee, daar werden 4 personen achterin gezet, en 2 voorin (dat is wel bij alle taxi’s zo) en dan nog de chauffeur uiteraard. We zijn net terug bij het hotel gebracht door het busje van de kerk, dus daar zaten we erg ruim.
Even over gisteren. We zijn gistermorgen rond 9uur vertrokken uit Boma. Al gauw moesten we stoppen omdat Niosi en Kombetassie bananen wilden kopen. Die zijn namelijk goedkoper in de Bas-Congo dan in Kinshasa. Dus we kopen niet een paar banenen, nee, hele trossen, echt kilo’s. Alsook (ik meen) sakasaka bladeren. Sakasaka is echt een congolees gerecht. Overigens heeft het eerste stuk mijn vader gereden, en daarna ik ook een stuk. Maar omdat de auto helemaal niet verzekerd is hebben we de chauffeur maar verder laten rijden. Onderweg kwamen we zeer toevallig, in een heel andere plaats dan waar hij woont, Lubika en nog iemand tegen. Lubika is de kerkleider/voorganger in Matadi.
De zon scheen vrijwel de hele dag hetgeen een mooi gezicht gaf over de bergen. Rond 18:30 (inmiddels al donker) waren we zo’n 25a30km van Kinshasa verwijdert toen we moesten stoppen van militairen. Die melden ons dat we in een colonne naar Kinshasa rijden, omdat het erg gevaarlijk is snachts op deze weg. Na zo’n 30min gaat de colonne eindelijk rijden. Maar omdat het 1 grote colonne is van langzame vrachtauto’s en snellere personenauto’s, rijden de personenauto’s alle vrachtauto’s voorbij en vormen zo zelf een nieuwe colonne. Men rijd dan overigens vrij hard. Bij het binnenrijden van Kinshasa krijgt onze auto wat problemen. Volgens de chauffeur komt er teveel lucht bij het schakelen. Don’t ask me, ik weet nix van auto’s. Gelukkig rijden we nog wel, zij het niet erg langzaam. Maar even later staan we in een file. Verderop schijnt een ongeluk gebeurt te zijn. Gelukkig niet al te ernstig. Een auto van de UN (Verenigde Naties) nogwel. Terwijl die tot de betere auto’s behoren die er rondrijden. Rond 22:30 in kinshasa drinken we nog ergens iets en gaan naar een hotel (CAP). Daar huren we een kamer voor ons 2 (de rest woont in Kinshasa dus heeft een slaapplaats). De receptionist doet trouwens erg moeilijk. Het is goedkoper om met z’n 2en 1 kamer te nemen, maar hij gelooft niet dat we vader en zoon zijn. Pas als hij de paspoorten ziet gelooft hij het redelijk. Terwijl we doodmoe zijn van de hele dag reizen. De kamer is in ieder geval goed. Er is airconditioning en stromend (heet!) water.
Maandag 9 feb 2004 @ 18:05
Vandaag rond 9uur opgestaan, hebben we ontbeten, en heeft mijn vader nog even met iemand gesproken die speciaal voor hem hierheen was gekomen. Daarna zijn we de stad in gegaan om Air France te zoeken. Daar wilden we ons ticket terug bevestigen maar dat was niet nodig zeiden ze. Nog een tijdje in de stad rond gelopen, mede om wat souvenirs te vinden.
Toen hebben we een taxi gehuurd voor een uur, om vervolgens daarmee langs het oude paleis van de president te rijden. Daar is o.a. een prachtig uitzicht over de rivier, en de overkant (Congo-Brazaville, ander land dus). Toen even bij het postkantoor langsgereden, waar we een eigen postvak hadden waar alle post terecht kwam. Nee, er kwam nooit een postbode langs ons huis met de post.
Vervolgens naar de belgische school, Prins van Luik, gegaan. Daar wat rondgekeken. Zag er beter uit dan destijds. Veel was weer een keer geverfd, en het gras was goed bijgehouden. Daar kwamen we ook een huidige lerares tegen. Katherina Baard. Heel apart, ze vertelde dat ze bij Stefan, mijn broertje, in de klas heeft gezeten! Zij zat dus toen ook op deze school, maar moest het land ook verlaten. Het was inmiddels rond half 3 dat we even bij de Turners langs gingen om de spullen die we niet naar de Bas-Congo meenamen, op te halen. Er waren inmiddels 3 amerikanen bij de turners die hetzelfde vliegtuig terug nemen als wij. Die zien we dus morgenavond weer op het vliegveld. Rond 3uur weer terug in het hotel CAP waar we wat warm hebben gegeten. En vervolgens hebben we een siësta gehouden. Mijn vader probeert trouwens Kumbu te bereiken, omdat we met hun zouden eten. Maar waarschijnlijk doet zijn mobiel het niet, want we krijgen hem niet te pakken.
Woensdag 11 feb 04 @ 5:10
Erg vroeg is het. Maarja in het vliegtuig slapen is niet mijn sterkste kant. Toch heb ik wel een beetje kunnen slapen. Rond 22:20 vertrok het vliegtuig, zoals geplanned. En we komen over een uurtje aan in parijs. 7:50 gaat daar ons volgende vliegtuig naar Amsterdam.
De dag van gisteren is mijns inziens emotioneel best druk geweest.
Op de planning stond om opgehaald te worden rond 9uur door (break: lekker, we krijgen op dit moment een kop koffie aangeboden door de stewardessen) de directrice en de administratief directeur van een medische school in kinshasa. Maar om 7:30!!! werd er op onze kamerdeur geklopt. Mijn vader is maar even met die mensen gaan praten. Ze hadden gehoord dat hij in het land is en wilden hem een project voorleggen. Ze zijn de zoveelste. Men denkt hier echt (en dat is ook wel te begrijpen) dat we in Nederland genoeg geld hebben voor allerlei projecten die ze doen. Helaas zijn de fondsen gelimiteerd en moeten er dus keuzes gemaakt worden. Vandaar dat mijn vader verwijst naar het algemene bureau waar ze alle projecten verzamelen om zo keuzes te maken.
Anyway, rond 9uur zijn de mensen van de medische school er inderdaad, we hebben inmiddels wel ontbeten. Ze zijn met z’n 4en, dus er moeten er 3 voorin, en 3 achterin. De auto is redelijk maar valt soms uit. Ach, niets verbaast me meer. De school was wel interessant om te zien. Rond 12uur zijn we terug bij CAP (het hotel waar we dezer dagen verblijven) en vinden we Konbetassie aldaar. Hij heeft zeer slecht nieuws. Het zoontje van Nzau is die morgen overleden. Geschokt over dit feit bestaat er geen twijfel dat we nog bij Nzau langswillen voordat we naar europa vertrekken.
Konbetassie heeft 10dollar nodig voor benzine etc. en kan dan een auto regelen om 15:30. Ik geloof het niet maar ok. We hebben telefonisch afgesproken om Britta te ontmoeten bij de kerk waar ze normaliter heen gaat. Britta (nu 25) is een dochter van Dr Songo, die directeur is van het ISTEB (tegenwoordig FACTEB) in Boma. Toen wij daar woonden heb ik veel met Britta gespeeld, het is dus een oud buurmeisje. Dat was in 1986, 1987. Ik was toen vrij jong maar heb wel een aantal herinneringen van die tijd. Anyway, we eten nog even wat en vertrekken dan per taxi naar Britta.
Op het immense plein voor de kerk stappen we uit en lopen wat rond. En ja hoor, ik herken haar meteen en loop op haar af. We zijn vervolgens bij een vriendin van haar in huis gaan zitten, en hebben Nathalie (zusje van Britta, is nu 22) ook even opgehaald (die woont op dat terrein). Beetje bijgepraat (met mijn gebrekkige frans) en foto’s laten zien op de laptop. Ik vond het erg leuk om haar weer te zien. Niet lang daarna zijn we opweg gegaan naar een souvenir markt. Daar aangekomen zien we Britta ook uit een taxi stappen. Ze is ons achterna gereist, mede omdat die vriendin van haar gezegd had dat ze beter met ons mee kon naar die markt om af te dingen. Wel gezellig. Beetje rond gelopen daar en e.e.a. gekocht.
Weer terug naar CAP omdat we daar Konbetassie om 15:30 verwachten (het is dan al 15:45). Maar geen Konbetassie te vinden. Wel is Vedette daar! Hij wilde ons nog even zien voordat we vertrekken. Wel tof, want het kost hem ook veel tijd in een taxi om naar CAP te komen. Tijdens dat wij onze koffers inpakken praten we met hem.
Eindelijk rond 16:50 komt Kombetassie aan! Samen met Niosi en nog iemand, en een chaffeur of course. Oftewel, er moeten er weer 3 voorin zitten. Mijn vader is nu wel wat geirriteerd, omdat hij eigenlijk om 17:00 een afspraak had met een groot kerkleider.
We gaan op weg naar Nzau die helemaal aan de andere kant van de stad woont. Onderweg nog even tanken, hetgeen ironisch genoeg anders gaat dan verwacht. Er zit namelijk geen tank meer in de auto, of die werkt niet, dus hebben ze een bidon benzine voorin bij de motor, met een slangetje erin. Bijtanken is dus het bijvullen van die bidon, hetgeen ook maar een paar liter kan bevatten.
Het is erg druk op de weg en tot overmaat van ramp begint het ook hard te regenen. Opzich niet zo heel erg, ware het niet dat de ruitenwissers niet werken! We zien dus amper wat. Onderweg stoppen ze om zeep te kopen. Dat schijnt te helpen als je ruitenwissers het niet doen. Maar nadat men de zeep erop heeft gedaan stopt het met regenen. Nu zien we dus vrijwel niets door de zeep. Toestand hè.
Rond 18:10 zijn we dan eindelijk bij Nzau. De rit heeft dus zo’n 2 uur geduurd. Het maakt indruk op me te zien hoe men daar aan het rouwen is. De open kist staat onder een soort feesttent in de tuin. Daar omheen staan vrijwel continu hard huilende vrouwen. Daar weer omheen staan wat stoelen waar o.a. wij kunnen zitten. We condoleren Nzau, die (begrijpelijk) erg emotioneel is. Het is verschrikkelijk om dit te zien. En te weten dat een 12jarig jongetje gestorven is. Kort voor zijn sterven zei de jongen: "Papa, ik ga vertrekken, ik ga naar Jezus". Het was troostend bij het diepe verdriet. Er wordt gebeden en wij vertrekken weer.
Op weg naar mijn vaders afspraak. Die rit duurt ook zo’n 3 kwartier a een uur. En we komen dus veel te laat aan, maar gelukkig is dat voor de andere partij niet zo’n probleem. Het gesprek wordt vrij kort gehouden omdat wij om 20:15 op het vliegveld moeten zijn. Dus rond 19:45 willen we weg maar er blijkt nog een warme maaltijd klaargemaakt te zijn voor ons. Tsja hoe kun je zoiets weigeren. Dus schuiven we toch maar aan tafel. Men vind het niet zo erg dat we maar zo’n 15 min eten en daarna vlug naar het vliegveld gaan.
Als we de parkeerplaats van het vliegveld oprijden lopen er gelijk al zo’n 8a10 kruiers om onze auto. Ze willen allemaal onze koffers dragen. Maar we maken ze duidelijk dat dat absoluut niet nodig is. Het vliegveld binnen, komen we bij de eerste controle. Ze vragen ons onze koffers open te doen. Ik heb daar weinig zin in omdat ik een band eromheen heb gespannen en die niet helemaal los wil doen. Ze praten nog met mijn vader en zeggen dat als hij een biertje of koffie betaald de koffers niet open hoeven. Dus mijn vader maakt de koffer maar open, want hij gaat ze echt geen geld geven. Ondertussen is de agent die bij mij staat aan het aandringen om hem geld te geven voor een biertje. Maar ik ga er niet op in en houd ook mijn koffer dicht. Loop vervolgens mee met mijn vader en er is dus verder nix aan de hand. Air France zelf controleerd wel officieel. Maar omdat mijn antwoord op de vraag “wat zit er in je koffer” is “hetzelfde als bij mijn vader”, hoeft mijn koffer gelukkig niet open. Scheelt weer. Onze handbagage word gecontroleerd, alsook alle papieren of course. Bij het vliegtuig aangekomen wordt echter nogmaals alles gecontroleerd (door Air France zelf). Dus daar staat ook een rij. Gelukkig is het avond en staan we dus niet in de snikhete zon. Eindelijk, we zitten in het vliegtuig. De reis naar Parijs voelt korter aan omdat ik toch wel wat weet te slapen. Maar om 6uur sochtends landen we in parijs, en moeten we dus overstappen. Heel eind lopen, wachten, en het volgende vliegtuig in dus. Met 20min vertraging komen we aan op Schiphol.
Wow, de ruitenwissers doen het. Geen rare geluiden uit de auto! Allemaal blanke mensen! Het is koud! Ik ben weer terug in Nederland, maar de dagen in Congo (Zaïre) zijn onvergetelijk.
Ik dank God voor de mogelijkheid die er was om daar heen te gaan. Ik dank God dat ik niet ziek ben geweest. Dat ik veel van Zijn werk heb kunnen zien. Dat ik me op mijn gemak voelde de keren dat ik normaliter in de stress zou zitten. En uiteraard dank ik God dat ik weer veilig terug ben.